အိမ္ေတြႀကီးလာသေလာက္ မိသားစုေတြနည္းပါးလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ “ဒီေခတ္ႀကီး”

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ အခုေခတ္ရဲ႕ ကသိ ကေအာက္ေတြမ်ား

မူလစာေရးသူ Dr. Bob Moorehead

မိမိဘာသာျပန္ထားတဲ့ အနက္အဓိပၺါယ္ကိုု အားမရႏိုုင္လိုု႔ အဂၤလိပ္ မူရင္းကိုုပါ တင္ေပးလိုုက္ပါတယ္။

We have bigger houses and smaller families; more conveniences, but less time; we have more degrees, but less common sense; more knowledge, but less judgement; more experts, but more problems; more medicine, but less wellness.

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ေနထိုုင္တဲ့ အိမ္ေတြ ပိုုပိုုႀကီးမားလာပါတယ္။ မိသားစုုက်ေတာ့ ပိုုပိုု ေသးငယ္လာတယ္။

အသံုုးအေဆာင္ အဆင္ေျပမူေတြ ပိုုိပိုုမ်ားလာတယ္။ ေပးႏိုုင္တဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ပိုုပိုု နည္းသြားတယ္။

ဘြဲ႔ဒီဂရီေတြ ပိုုပိုုမ်ားလာတယ္။ အသိပညာေတြ ပိုုိပိုုနည္းသြားတယ္။

ဗဟုုသုုတေတြ ပိုုပိုုမ်ားလာတယ္။ ဆံုုးျဖတ္ႏိုုင္အား ပိုုပိုု နည္းသြားတယ္။

ပညာရွင္ေတြ ပိုုပိုုမ်ားလာတယ္။ ျပသနာေတြလည္း ပိုုပိုုထူလာတယ္။

ေဆး၀ါးေတြ ပိုုပိုုမ်ားလာတယ္။ က်န္းမာေရး ပိုုပိုု အားနည္းလာတယ္။

We spend too recklessly, laugh too little, drive too fast, get to angry too quickly, stay up too late, get up too tired, read too little, watch TV too often, and pray too seldom.

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ဟာ..

အသံုုးအျဖဳန္းႀကီးလြန္းတယ္။ အရယ္အၿပံဳး နည္းလြန္းတယ္။

ကားေမာင္းတာ ျမန္လြန္းတယ္။ ေဒါသထြက္တာ ျမန္လြန္းတယ္။

အိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္ ေနာက္က်လြန္းတယ္။ အိပ္ယာထခ်ိန္က်ေတာ့ ေမာဟိုုက္လြန္းတယ္။

စာဖတ္တာ နည္းလြန္းတယ္။ တီဗြီၾကည့္ခ်ိန္ မ်ားလြန္းတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဘုုရားရိွခိုုးခ်ိန္ နည္းလြန္းတယ္။

We have multiplied our possessions, but reduced our values. We talk too much, love too little and lie too often. We’ve learned how to make a living, but not a life; we’ve added years to life, not life to years.

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ဟာ ပစၥည္းဥစၥာ မနားတန္း စုုေဆာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုုယ္ပိုုင္တန္ဖိုုးက်ေတာ့ က်ဆင္းသြားပါတယ္။ စကားမ်ားလြန္းၿပီး အခ်စ္နည္းလြန္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ လိမ္ညာမူ မ်ားျပားလြန္းတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ဟာ ဘ၀ရပ္တည္မူအတြက္ ပညာအမ်ားႀကီး သင္ယူတယ္။ ဘ၀ အနစ္သာရကိုုက်ေတာ့ မခံစားတတ္ေတာ့ဘူး၊ ဘ၀အေပၚ အခ်ိန္သာကုုန္လြန္ေစၿပီး အခ်ိန္ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႔အမ်ွ ဘ၀ကိုု အနစ္သာရ မတိုုးေစႏိုုင္ခဲ့ဘူး။

We have taller buildings, but shorter tempers; wider freeways, but narrower viewpoints. We spend more, but have less; we buy more, but enjoy it less.

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ေနထိုုင္တဲ့အိမ္ေတြ ပိုုပိုု ေကာင္းမြန္လာတယ္။ စိတ္ပိုုပိုုၿပီး တိုုတတ္လာတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ေမာင္းနင္တဲ့လမ္း ပိုုပိုု က်ယ္ျပန္႔လာတယ္။ အျမင္ေတြက်ေတာ့ ပိုုပိုု က်ဥ္းေျမာင္းသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ အမ်ားႀကီး ၀ယ္ယူၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၀ယ္ယူမူကေန ရရိွတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မူ နည္းနည္းလာတယ္။

We’ve been all the way to the moon and back, but have trouble crossing the street to meet the new neighbor. We’ve conquered outer space, but not inner space. We’ ve split the atom, but not our prejudice; we write more, but learn less; plan more, but accomplish less.

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ လကမၻာကိုု သြားခ်ီ ျပန္ခ်ီ လုုပ္ႏိုု္င္ၿပီ၊ ဟိုုဘက္ဒီဘက္ လမ္းကူးၿပီး အိမ္နီးနားခ်င္းကိုု ႏူတ္ဆက္ဖိုု႔က်ေတာ့ ရင္ေလးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ျပင္ပ ကမၻာႀကီးကိုု ႀကီးစိုုးႏိုုင္ၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ကိုုယ့္အတြင္းစိတ္ကိုုေတာ့ မပိုုင္စိုုးဘူး။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ဟာ အေသးဆံုုး ျဒပ္စင္ကိုု ခြဲျခမ္းႏိုု္င္ၿပီ၊ ဒါေပမဲ့ မလိုုမုုန္းထားမူကိုု မၿဖိဳခြင္းႏိုုင္ေသးဘူး။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ မ်ားမ်ားေရးတယ္။ နည္းနည္းပဲ သင္ယူတယ္။

စီမံကိန္းေရးဆြဲတာ မ်ားလြန္းတယ္ ။ အေကာင္အထည္ေဖၚတာနည္းတယ္။

We’ve learned to rush, but not to wait; we have higher incomes, but lower morals. We build more computers to hold more information, to produce more copies, but have less communication. We are long on quantity, but short on quality.

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ဟာ အခ်ိန္ကိုု အေျပးအလႊားလုုယူတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစာင့္ဆိုုင္းဖိုု႔ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ၀င္ေငြပိုုပ္ုုိ ျမင့္လာၾကတယ္။ အက်င့္စာရိတၱ ပိုုမိုု နိမ့္က်သြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ကြန္ပ်ဴတာ အမ်ားႀကီး ျပဳလုုပ္ၿပီး သတင္းအခ်က္အလက္ ေျမာက္မ်ားစြာသိမ္းဆည္းထားတယ္။ ေကာ္ပီ အမ်ားႀကီးကူးၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္မူ ပိုုပိုု နည္းပါးသြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ဟာ အေရအတြက္ တိုုးၿပီး ပိုုင္ဆိုုင္လာၾကပါတယ္။ အရည္အေသြး ေလွ်ာ့က်သြားပါတယ္။

These are the times of fast foods and slow digestion; tall men and short character; steep profits and shallow relationships. More leisure and less fun; more kinds of food, but less nutrition; two incomes, but more divorce; fancier houses, but broken homes.

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ဟာ အစားျမန္ၿပီး အစာေခ်မူ ေႏွးေကြးတဲ့ ေခတ္ျဖစ္လာတယ္။

အရပ္အေမာင္းႀကီးထြားၿပီး အက်င့္စာရိတၱ နည္းပါးတဲ့ေခတ္ျဖစ္တယ္။

အက်ဳိးအျမတ္ေနာက္ တစ္ေကာက္ေကာက္လိုုက္ၿပီး

ဆက္ဆံေရး ေအးစက္တဲ့ေခတ္ႀကီး ျဖစ္လာတယ္။

အနားယူတဲ့အခ်ိန္ မ်ားလာၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္မူ အစစ္နည္းပါးလာတယ္။

အစားအေသာက္အမ်ဳိးအစား မ်ားျပားလာၿပီး အဟာရ နည္းပါးလာတယ္။

လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လံုုး အလုုပ္လုုပ္တဲ့ မိသားစုု မ်ားလာတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရးကြဲႏူန္းကလည္း ျမင့္တက္လာတယ္။

အိမ္ျပင္ဆင္မူ ပိုုမိုုေတာက္ေျပာင္လာတယ္။ မိသားစုု ကြဲ ပိုုမိုု မ်ားျပားလာတဲ့ ေခတ္ျဖစ္တယ္။

Credit – Aung Ko Latt

=============

ကျွန်တော်တိုု့ အခုခေတ်ရဲ့ ကသိ ကအောက်တွေများ

မူလစာရေးသူ Dr. Bob Moorehead

မိမိဘာသာပြန်ထားတဲ့ အနက်အဓိပ္ဗါယ်ကိုု အားမရနိုုင်လိုု့ အင်္ဂလိပ် မူရင်းကိုုပါ တင်ပေးလိုုက်ပါတယ်။

We have bigger houses and smaller families; more conveniences, but less time; we have more degrees, but less common sense; more knowledge, but less judgement; more experts, but more problems; more medicine, but less wellness.

ကျွန်တော်တိုု့နေထိုုင်တဲ့ အိမ်တွေ ပိုုပိုုကြီးမားလာပါတယ်။ မိသားစုုကျတော့ ပိုုပိုု သေးငယ်လာတယ်။

အသုုံးအဆောင် အဆင်ပြေမူတွေ ပိုုိပိုုများလာတယ်။ ပေးနိုုင်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ပိုုပိုု နည်းသွားတယ်။

ဘွဲ့ဒီဂရီတွေ ပိုုပိုုများလာတယ်။ အသိပညာတွေ ပိုုိပိုုနည်းသွားတယ်။

ဗဟုုသုုတတွေ ပိုုပိုုများလာတယ်။ ဆုံုးဖြတ်နိုုင်အား ပိုုပိုု နည်းသွားတယ်။

ပညာရှင်တွေ ပိုုပိုုများလာတယ်။ ပြသနာတွေလည်း ပိုုပိုုထူလာတယ်။

ဆေးဝါးတွေ ပိုုပိုုများလာတယ်။ ကျန်းမာရေး ပိုုပိုု အားနည်းလာတယ်။

We spend too recklessly, laugh too little, drive too fast, get to angry too quickly, stay up too late, get up too tired, read too little, watch TV too often, and pray too seldom.

ကျွန်တော်တိုု့ဟာ..

အသုံုးအဖြုန်းကြီးလွန်းတယ်။ အရယ်အပြံုး နည်းလွန်းတယ်။

ကားမောင်းတာ မြန်လွန်းတယ်။ ဒေါသထွက်တာ မြန်လွန်းတယ်။

အိပ်ယာဝင်ချိန် နောက်ကျလွန်းတယ်။ အိပ်ယာထချိန်ကျတော့ မောဟိုုက်လွန်းတယ်။

စာဖတ်တာ နည်းလွန်းတယ်။ တီဗွီကြည့်ချိန် များလွန်းတယ်။

ပြီးတော့ ဘုုရားရှိခိုုးချိန် နည်းလွန်းတယ်။

We have multiplied our possessions, but reduced our values. We talk too much, love too little and lie too often. We’ve learned how to make a living, but not a life; we’ve added years to life, not life to years.

ကျွန်တော်တိုု့ဟာ ပစ္စည်းဥစ္စာ မနားတန်း စုုဆောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုုယ်ပိုုင်တန်ဖိုုးကျတော့ ကျဆင်းသွားပါတယ်။ စကားများလွန်းပြီး အချစ်နည်းလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ လိမ်ညာမူ များပြားလွန်းတယ်။

ကျွန်တော်တိုု့ဟာ ဘဝရပ်တည်မူအတွက် ပညာအများကြီး သင်ယူတယ်။ ဘဝ အနစ်သာရကိုုကျတော့ မခံစားတတ်တော့ဘူး၊ ဘဝအပေါ် အချိန်သာကုုန်လွန်စေပြီး အချိန်ပြောင်းလဲလာတာနဲ့အမျှ ဘဝကိုု အနစ်သာရ မတိုုးစေနိုုင်ခဲ့ဘူး။

We have taller buildings, but shorter tempers; wider freeways, but narrower viewpoints. We spend more, but have less; we buy more, but enjoy it less.

ကျွန်တော်တိုု့ နေထိုုင်တဲ့အိမ်တွေ ပိုုပိုု ကောင်းမွန်လာတယ်။ စိတ်ပိုုပိုုပြီး တိုုတတ်လာတယ်။

ကျွန်တော်တိုု့ မောင်းနင်တဲ့လမ်း ပိုုပိုု ကျယ်ပြန့်လာတယ်။ အမြင်တွေကျတော့ ပိုုပိုု ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။ ကျွန်တော်တိုု့ အများကြီး ၀ယ်ယူကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ၀ယ်ယူမူကနေ ရရှိတဲ့ ပျော်ရွှင်မူ နည်းနည်းလာတယ်။

We’ve been all the way to the moon and back, but have trouble crossing the street to meet the new neighbor. We’ve conquered outer space, but not inner space. We’ ve split the atom, but not our prejudice; we write more, but learn less; plan more, but accomplish less.

ကျွန်တော်တိုု့ လကမ္ဘာကိုု သွားချီ ပြန်ချီ လုုပ်နိုု်င်ပြီ၊ ဟိုုဘက်ဒီဘက် လမ်းကူးပြီး အိမ်နီးနားချင်းကိုု နူတ်ဆက်ဖိုု့ကျတော့ ရင်လေးတယ်။

ကျွန်တော်တိုု့ ပြင်ပ ကမ္ဘာကြီးကိုု ကြီးစိုုးနိုုင်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိုုယ့်အတွင်းစိတ်ကိုုတော့ မပိုုင်စိုုးဘူး။

ကျွန်တော်တိုု့ဟာ အသေးဆုံုး ဒြပ်စင်ကိုု ခွဲခြမ်းနိုု်င်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မလိုုမုုန်းထားမူကိုု မဖြိုခွင်းနိုုင်သေးဘူး။

ကျွန်တော်တိုု့ များများရေးတယ်။ နည်းနည်းပဲ သင်ယူတယ်။

စီမံကိန်းရေးဆွဲတာ များလွန်းတယ် ။ အကောင်အထည်ဖေါ်တာနည်းတယ်။

We’ve learned to rush, but not to wait; we have higher incomes, but lower morals. We build more computers to hold more information, to produce more copies, but have less communication. We are long on quantity, but short on quality.

ကျွန်တော်တိုု့ဟာ အချိန်ကိုု အပြေးအလွှားလုုယူတယ်။ ဒါပေမဲ့ စောင့်ဆိုုင်းဖိုု့ စိတ်မရှည်တော့ဘူး။

ကျွန်တော်တိုု့ ၀င်ငွေပိုုပ်ုုိ မြင့်လာကြတယ်။ အကျင့်စာရိတ္တ ပိုုမိုု နိမ့်ကျသွားတယ်။

ကျွန်တော်တိုု့ ကွန်ပျူတာ အများကြီး ပြုလုုပ်ပြီး သတင်းအချက်အလက် မြောက်များစွာသိမ်းဆည်းထားတယ်။ ကော်ပီ အများကြီးကူးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်မူ ပိုုပိုု နည်းပါးသွားတယ်။

ကျွန်တော်တိုု့ဟာ အရေအတွက် တိုုးပြီး ပိုုင်ဆိုုင်လာကြပါတယ်။ အရည်အသွေး လျှော့ကျသွားပါတယ်။

These are the times of fast foods and slow digestion; tall men and short character; steep profits and shallow relationships. More leisure and less fun; more kinds of food, but less nutrition; two incomes, but more divorce; fancier houses, but broken homes.

ကျွန်တော်တိုု့ဟာ အစားမြန်ပြီး အစာချေမူ နှေးကွေးတဲ့ ခေတ်ဖြစ်လာတယ်။

အရပ်အမောင်းကြီးထွားပြီး အကျင့်စာရိတ္တ နည်းပါးတဲ့ခေတ်ဖြစ်တယ်။

အကျိုးအမြတ်နောက် တစ်ကောက်ကောက်လိုုက်ပြီး

ဆက်ဆံရေး အေးစက်တဲ့ခေတ်ကြီး ဖြစ်လာတယ်။

အနားယူတဲ့အချိန် များလာပြီး ပျော်ရွှင်မူ အစစ်နည်းပါးလာတယ်။

အစားအသောက်အမျိုးအစား များပြားလာပြီး အဟာရ နည်းပါးလာတယ်။

လင်မယား နှစ်ယောက်လုံုး အလုုပ်လုုပ်တဲ့ မိသားစုု များလာတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးကွဲနူန်းကလည်း မြင့်တက်လာတယ်။

အိမ်ပြင်ဆင်မူ ပိုုမိုုတောက်ပြောင်လာတယ်။ မိသားစုု ကွဲ ပိုုမိုု များပြားလာတဲ့ ခေတ်ဖြစ်တယ်။

Credit – Aung Ko Latt